groep082011programma_2


 * Programma 2: No Blame – methode **

** 1. Wat? ** De ‘No Blame’- methode is in essentie een methode die gebruikt wordt met de bedoeling om pestgedrag te stoppen. De No Blame methode blijkt hier heel effectief te zijn met percentages tot 90 procent slaagkans (blijkt ook uit rondvraag in Vlaamse scholen). Het belang van een preventief pestbeleid wordt heel duidelijk onderstreept. De No Blame-methode komt tussen wanneer het preventieve pestbeleid zijn effect gemist heeft. Het is dus een aanvullend programma. De methode ontstond begin jaren ’90 van de twintigste eeuw in Groot-Brittannië. In 2001 werd de methode vertaald naar het Nederlands en aangepast aan ons onderwijs. No Blame steunt op twee pilaren: het is oplossingsgericht en niet straffend. Daarnaast wordt ook empathie aangemoedigd en wordt er gewerkt met een gedeelde verantwoordelijkheid. Uit onderzoek bleek namelijk dat er van een objectieve behandeling van het pestprobleem vaak niet veel in huis kwam door het medelijden waarmee we het slachtoffer benaderden en de boosheid en frustratie naar de pester toe. Het is beter wanneer de leerkracht of de begeleider de situatie vanuit een objectief standpunt en zonder eventuele emotionele betrokkenheid het pestprobleem kan begeleiden. Uit een rondvraag van leefsleutels in Vlaamse scholen blijkt dat de methode vooral in de eerste en de tweede graad van het secundair onderwijs gebruikt wordt en dat de begeleiding vooral gebeurd door de leerlingenbegeleid(st)er. Van de 50 keer dat de methode in het schooljaar 2005-2006 werd toegepast, is het pestgedrag in 46 gevallen (of in 92% van de gevallen) na één of meerdere toepassingen gestopt. In 2006-2007 kunnen we spreken van 70 geslaagde gevallen op de 77 toepassingen, dus alweer een slaagpercentage van meer dan 90 procent.

** 2. Werking ** Vooraf wordt de pestsituatie door de begeleider (dit kan een leerkracht, de klastitularis, de leerlingenbegeleider of nog een andere persoon zijn) in kaart gebracht. - Wie is het doelwit, de gepeste? - Wie is de pester of wie zijn de pesters? - Wie zijn de meelopers? - Is de klas op de hoogte? - Welke vervelende gebeurtenissen deden zich al voor? - Enz.

 Daarna wordt er in zeven stappen naar de oplossing toegewerkt. De begeleider vraagt de gepeste leerling naar informatie zonder naar details te vragen. Hij of zij polst vooral naar de beleving en de gevoelens van de gepeste leerling. Daarna volgt een uitleg over de No Blame aanpak en is het belangrijk dat er toestemming wordt gevraagd aan de gepeste leerling voor deze methode. Daarna stelt de gepeste leerling met behulp van de begeleiders een lijst op met leerlingen die deel zullen uitmaken van de groep. Er worden ook duidelijke afspraken gemaakt tussen begeleider en doelwit over wat de begeleider al dan niet mag vertellen over de gevoelens en de beleving van het doelwit. Het is belangrijk dat de begeleider duidelijk aangeeft dat hij steeds bereikbaar blijft voor het doelwit.
 * Stap 1: Gesprek met het doelwit (de gepeste leerling) **

De groep die door de gepeste is opgesteld bestaat uit pesters, meelopers, vrienden van de gepeste en/of positief ingestelde jongeren. Het doelwit is niet aanwezig bij deze samenkomst. Er wordt aan deze groep gevraagd samen een probleem op te lossen.
 * Stap 2: groep wordt samengeroepen **

** Stap 3: Het probleem wordt uitgelegd aan de groep. ** Het probleem wordt uitgelegd zonder over specifieke gebeurtenissen te vertellen en zonder iemand te beschuldigen. De begeleider maakt duidelijk dat het probleem opgelost moet worden. De begeleider maakt duidelijk dat er niemand van de groep in de problemen zit of gestraft zal worden. Het is belangrijk dat elk groepslid beseft dat hij kan bijdragen aan de oplossing aangezien zij de mensen zijn die het meest contact hebben met het doelwit.

** Stap 5: Voorstellen van de groep ** De begeleider vraagt naar positieve voorstellen om het probleem op te lossen en er wordt nagedacht over een manier om deze voorstellen concreet te maken. De (persoonlijke) intenties worden opgeschreven. Ik boodschappen zijn hier heel belangrijk: ‘Ik ga proberen om …’ ‘Ik wil eens kijken of …’

** Stap 6: Verantwoordelijkheid bij de groep ** De verantwoordelijkheid voor de oplossing van het probleem wordt bij de groep gelegd. Het is belangrijk dat de begeleider hen bedankt en hen vertrouwen geeft. Gedurende zeven dagen gaan de leerlingen zich nu extra inspannen om het voorstel in praktijk om te zetten. De begeleider blijft in die periode bereikbaar.

** Stap 7: Individuele gesprekken ** Na een week komt iedere leerling uit de groep bij de begeleider voor een individueel gesprek. Elk lid vertelt over zijn bijdrage tijdens de voorbije week. De kern is om te achterhalen hoe het nu is, of het pesten gestopt is en of de persoon in kwestie tevreden is met de situatie zoals die nu is. Als het doelwit nog niet helemaal tevreden is, kan de procedure herhaald worden.

** 3. Voor- en nadelen van de methode **

**// A) Nadelen //** - Extra vorming voor leerkrachten is zeker geen overbodige luxe, er wordt van de leerkracht namelijk een aparte communicatieve vaardigheid en speciale houding t.o.v. leerlingen  - Tijdrovend  - Niet alle leerkrachten (en ouders) geloven in een niet-straffende aanpak.  - De methode werkt niet als de pester of het slachtoffer niet wil meewerken  - Niet preventief. Pas wanneer het probleem zich al stelt. Moet dus aangevuld worden met preventief pestbeleid.  - Niet specifiek gericht op cyberpesten  - No Blame blijkt niet zo eenvoudig toepasbaar bij jongeren uit het BuSO

**// B) Voordelen //** - zeer effectief (90% slaagkans)  - verantwoordelijkheid ligt bij de leerlingen  - het slachtoffer voelt zich goed bij de methode  - niet dwingend  - Leerlingen uit hulpgroepjes zijn blij dat ze kunnen helpen  - Kan ook gebruikt worden wanneer zich gevallen van cyberpesten voordoen

Terug naar programma's

BEGINPAGINA