Motivatie+en+verantwoording

Op 1 maart 2012 ondertekenden 40 bekende holebi's een open brief tegen gaybashing. U kan de [|brief hier lezen]. Hun openlijke vraag om het geweld tegen holebi's te stoppen heeft ons aan het denken gezet. Meer bepaald volgende paragraaf:

//"In het onderwijs is aandacht voor holebi’s opgenomen in de eindtermen van de tweede en derde graad. Dit kan – nee, moet – veel vroeger én op een niet vrijblijvende, structurele manier. En het moet in alle scholen. Ook, en vooral in concentratiescholen. Want we stellen vast dat de homobashers vaak jongeren van allochtone afkomst zijn, het is cruciaal om ook die jongeren ervan te overtuigen dat we allemaal gelijk voor de wet zijn. Ongeacht onze kleur, maar ook ongeacht onze geaardheid. De angst voor verontwaardigde ouders mag geen excuus zijn om op school geen aandacht te besteden aan holebi’s. Wel integendeel, het zou net een stimulans moeten zijn. Onderwijs en opvoeding zijn dé sleutels tot verdraagzaamheid." //

__Bron__://Open brief tegen gaybashing, 1 maart 2012, []//

Hoewel homoseksualiteit wettelijk geïntegreerd is in de samenleving, kan dit niet gesteld worden in de praktijk. Het onderwijs biedt de mogelijkheid om homoseksualiteit in de maatschappij bespreekbaar te maken en de drempel naar verdraagzaamheid te verkleinen. Het succesvol implementeren van een educatief programma in de school is een stap in de goede richting.

Nederland is België duidelijk een stap voor in de integratie van sensibilisering van seksuele diversiteit in het secundair onderwijs.([|zie artikel Knack], maart 2012) Vanaf het schooljaar 2012-2013 moeten alle lagere en secundaire scholen in Nederland voorlichting geven over seksuele diversiteit. Tijdens de lessen zal er aandacht zijn voor verschillende soorten seksualiteitsbeleving zoals homo-, bi- en transseksualiteit. De nood van deze wet komt voort uit enquêtes waaruit blijkt dat meer dan tachtig procent van de holebi-jongeren meer voorlichting wil, maar dat twee derde van de scholieren die niet krijgt. Daarenboven liggen de zelfmoordcijfers van Nederlands holebi-jongeren tot vijf keer hoger dan onder hetero-jonger en. (lees meer in het rapport van het Sociaal en Cultureel Planbureau: [|"Steeds gewoon, nooit gewoon: Acceptatie van homoseksualiteit in Nederland"])

In België kunnen we dus een voorbeeld nemen aan Nederland. Met dit werkstuk willen wij graag bijdragen aan de bespreekbaarheid van seksuele diversiteit in secundaire scholen. Om de noden van de school rond homoseksualiteit af te leiden hebben we drie interviews afgenomen van personeelsleden van de school. We kiezen bewust voor drie personen met een verschillende functie binnen de school. Deze interviews moeten ons zicht geven op de beginsituatie van de school met betrekking tot het thema homoseksualiteit:

 Interview: de onderdirecteur

 Interview: de leraar

 Interview: de opvoedster