groep102012_noBlame

De 'No blame' - methode
De ‘No blame’ – methode heeft als belangrijkste __doel__ samen te werken aan een oplossing, zonder iemand de schuld te geven van de probleemsituatie. De verantwoordelijkheid voor het probleem wordt namelijk bij de groep gelegd.

De volgende __werkvormen__ worden stapsgewijs gebruikt: > Als een leerkracht vaststelt dat er ongewenst gedrag optreedt, start hij een gesprek met het slachtoffer. Het doel is niet om feitelijk bewijsmateriaal te verzamelen, wel om het slachtoffer aan te moedigen om te vertellen hoe hij of zij zich voelt. Het is belangrijk dat het slachtoffer het proces begrijpt en zijn toestemming hiervoor geeft. Het niet – bestraffende aspect moet duidelijk zijn, zo zal het slachtoffer zich meestal veilig en opgelucht voelen dat er iets wordt gedaan. > De leerkracht regelt een bijeenkomst met de groep leerlingen die betrokken zijn bij het ongewenst gedrag en die door het slachtoffer zijn voorgesteld. Een groep van 6 tot 8 jongeren werkt goed. > De leerkracht begint met aan de groep te vertellen dat hij een probleem heeft. De leerkracht vertelt het verhaal van het slachtoffer, zonder in te gaan op details en iemand te beschuldigen. > De leerkracht stelt duidelijk dat: > De leden van de groep geven geen toestemming meer voor de voortzetting van het gedrag. Elk lid van de groep wordt aangemoedigd om een manier voor te stellen waarmee het slachtoffer kan worden geholpen. Deze ideeën moeten verwoord worden in de intentionele ik – taal, bv. ‘Ik zal met hem naar school wandelen’. De leerkracht reageert positief maar dwingt geen beloftes af dat het gedrag zal verbeteren. > De leerkracht beëindigt de bijeenkomst en legt de verantwoordelijkheid om het probleem op te lossen bij de groep. Er wordt afgesproken dat de leerkracht elk lid van groep afzonderlijk zal spreken om te horen hoe alles loopt. > Ongeveer een week later spreekt de leerkracht met elk groepslid en het slachtoffer over de stand van zaken. Het is niet nodig dat het slachtoffer de meest populaire leerling van de klas is geworden, zolang hij of zij zich maar veilig voelt.
 * 1) **STAP 1: GESPREK MET HET SLACHTOFFER VAN ONGEWENST GEDRAG**
 * 1) **STAP 2: EEN BIJEENKOMST MET DE BETROKKEN LEERLINGEN**
 * 1) **STAP 3: LEG HET PROBLEEM UIT**
 * 1) **STAP 4: DEEL DE VERANTWOORDELIJKHEID**
 * Niemand in de problemen zit, of zal worden gestraft
 * Dat er gedeelde verantwoordelijkheid is om het slachtoffer te helpen zich gelukkig en veilig te voelen
 * Dat de groep is bijeengeroepen om het probleem te helpen oplossen
 * 1) **STAP 5: VRAAG NAAR DE IDEEEN VAN ELK GROEPSLID**
 * 1) **STAP 6: LAAT HET AAN HEN OVER**
 * 1) **STAP 7: SPREEK HEN OPNIEUW**

Na afloop van deze methode lijkt het aanbevolen om de collega leerkrachten, die ook aan deze klas lesgeven, in te lichten. We zouden ons beperken tot de klasleerkrachten en dit verhaal niet uitbreiden naar andere leerkrachten, aangezien deze de leerlingen minder goed kennen, en hier dus niet echt voordeel uit halen.

Deze methode sluit goed aan bij de ingesteldheid van het Sint – Aloysiuscollege, aangezien inspraak en verantwoordelijkheid van leerlingen hoog in het vaandel wordt gedragen.

Terug naar Interventie.